Nieuws

Spakenburg via kortste weg terug waar het hoort

20 mei 2018

SNEEK - Hoe logisch is het dat Spakenburg gehuldigd werd als de kampioen van de Derde divisie? Niemand verwachtte bij aanvang van het seizoen iets anders dan een blauw kampioenschap. Dat Spakenburg voor het eerst niet meer in de absolute top van het amateurvoetbal acteerde, was nu eenmaal de spreekwoordelijke bittere pil, waarvan het doorslikken niet langer dan één seizoen mocht duren.

 

Net als bij de buren van IJsselmeervogels, die eerder ook slechts één seizoen nodig hadden om hun tuimeling van het hoogste schavot goed te maken. Boegbeeld John de Wolf, in de zomer onverhoeds bij GVVV weggeplukt, kreeg maar één opdracht: promoveren, oftewel in één seizoen terug naar de tweede divisie. Hij zag al snel dat hij over een puike selectie kon beschikken, met als grootste blikvanger Kees 'Pier' Tol in de voorhoede. De Volendammer is in goede doen zomaar goed voor twintig of meer doelpunten in een jaargang, een reputatie die hij ook nu weer waarmaakte met zijn voorlopig totaal van 21 doelpunten, maar opvallend genoeg verliep de samenwerking tussen De Wolf en Tol verre van geolied.

 

Philip Ties heeft de bal langs doelman Barry Ditewig getikt. Spakenburg leidt met 0-2.

 

In de eerste seizoenshelft was van strubbelingen nog nauwelijks sprake, in ieder geval niet van voor de buitenwacht zichtbare strubbelingen. Spakenburg haalde met ijzeren regelmaat een karrevracht aan punten binnen, maar won toch geen periodetitel. Jong Almere City FC en later Scheveningen kenden zodanig goede fases dat zij respectievelijk in de eerste en tweede periode net een treetje hoger eindigden. Jong Almere City FC kwam echter na de bliksemstart niet meer terug in het ritme en concurrenten Scheveningen en Quick Boys geraakten juist te laat op stoom, waarbij de Katwijkers bovendien in de eindfase ook zelf weer afhaakten. Zo kon het gebeuren dat uiteindelijk Scheveningen als laatste concurrent overbleef, een concurrent die ondanks de forse puntenachterstand nog het langst een bedreiging vormde.

 

Na een eerdere incidentele uitglijder uit bij DVS '33, waarvan met 5-1 verloren werd zonder dat de nederlaag geflatteerd was, kwam de klad er bij de Blauwen echt in vanaf de thuiswedstrijd tegen Scheveningen eind maart. De 0-2 nederlaag werd gevolgd door een reeks moeizame vertoningen, waarin vaker niet dan wel punten werden gesprokkeld. John de Wolf zag zijn ploeg nauwelijks meer tot voetbal komen, en vooral voorin was het spel soms schrijnend om te zien. Kees Tol mocht in die weken het geploeter veelal vanaf de zijlijn bekijken, veel te vaak voor een speler van zijn kaliber. Zijn trainer was duidelijk ontevreden over Tols rendement, getuige onder andere een cryptische opmerking na de wedstrijd bij ACV: "We moeten op Kees kunnen rekenen."

 

Omdat het kampioenschap al weken op de Blauwen lag te wachten, kreeg het er per wedstrijd meer de schijn van dat de selectie van De Wolf vooral zijn best deed om géén kampioen te worden. Slechts dankzij de al gememoreerde terugval van Quick Boys en de te grote achterstand van Scheveningen bleef het uitzicht op de titel riant.

 

De Wolf kon tussen de feestvierders in Sneek nog furieus worden om de kritiek op die fase: "Niemand weet wat wij er allemaal voor gedaan hebben, elke dag weer. Vanaf dag één gold hier maar één doel, promoveren. Het maakte niet uit hoe, als het maar gebeurde. Spakenburg wilde groot zijn. Ga daar maar aan staan, als groep. Je weet immers dat iedere tegenstander juist tegen jou de wedstrijd van het jaar wil spelen. Je speelt in een competitie waarin bijvoorbeeld Quick Boys al jaren probeert terug te keren op het hoogste niveau. Het was zaak om als groep dicht bij elkaar te blijven, en dat is ons gelukt. Elkaar diep in de ogen kijken en open en eerlijk zijn, altijd 'bokkie staan' voor elkaar. Dat het niet altijd lukte om mooi te voetballen was jammer, niet meer dan dat. Het hoofddoel was boven alles heilig."

 

Tom van der Neut zet Spakenburg met een kopbal op 0-4.

 

Tegenover het flets acterende ONS Sneek toonde Spakenburg wel welke geweldige kwaliteiten de ploeg dit seizoen in huis had. De defensie en doelman Leon ter Wielen straalden superieure degelijkheid uit, zoals zij dat eigenlijk het gehele seizoen deden. Niet voor niets heeft Spakenburg de minste tegentreffers laten noteren. De omschakeling naar de aanval verliep razendsnel en trefzeker, waarna Oliver Pilon, Kees Tol en Philip Ties elkaar diverse keren opvallend soepel wisten te vinden. Ties mag daarbij nog wel genoemd worden als de man die ook in de mindere wedstrijden van Spakenburg altijd voor enige dreiging zorgde.

 

De wedstrijd was feitelijk na ruim een kwartier al gespeeld, met een stand van 0-2 dankzij Pilon en Ties. Het strijdplan van ONS-trainer Chris de Wagt, afgestemd op het aan banden leggen van de lepe voorwaartsen van Spakenburg, kon op dat moment al de prullenbak in. De Snekers waren overigens gehandicapt aan de aftrap verschenen, omdat Curty Gonzales deze week op de training een hamstringblessure opliep die hem minimaal twee maanden aan de kant zal houden. Nu stond in aanvallend opzicht spits Genridge Prijor er in zijn eentje voor. Wat onbegonnen werk was, maar in de eerste helft liet Prijor wel zien dat je hem niet te veel ruimte moet geven.

 

De Blauwen creëerden met hun hoge tempo nog een aantal mogelijkheden, zowel voor als na de rust. De moedeloosheid sloop er bij de thuisclub zichtbaar in, terwijl Spakenburg onverdroten ten aanval bleef trekken om de honderden meegereisde supporters tot het einde puur kijkplezier te bieden. De strijdlust werd in het laatste kwartier beloond met een treffer van opnieuw Pilon en tot slot een prijswinnende kopbal van Tom van der Neut.

 

Glunderend van trots wilde De Wolf na afloop van geen twijfel weten: "Wij zijn de terechte kampioen. Ga maar na, wij haalden de meeste punten, kregen het laagste aantal treffers tegen. Wij waren duidelijk de stabielste ploeg." Over de opvallend moeizame periode in het voorjaar wilde de coach niet meer spreken, waarbij hij nadrukkelijk de pers aansprak: "Mijn staf en ik, wij hebben ons nooit zorgen gemaakt over dat we het niet zouden halen. Ik geef toe dat er mindere wedstrijden tussen zaten, maar we wonnen toch gewoon onze laatste drie thuiswedstrijden? Dat er een mindere fase was, dat maakten jullie ervan. Dat we vandaag kampioen werden, daar moet het over gaan. Geniet er nu van!"

 

Ook middenvelder Tom Menting benadrukte de focus op de doelstelling: "Ons voetbal was niet hoogstaand en ik denk dat we beter kunnen, maar het maakte niet uit hoe, áls we maar promoveerden. Ik geef het je maar te doen. Met het nieuwe elftal en de nieuwe staf boekten we al snel goede resultaten en daar ga je dan op door voor dat ene doel." Doelman Ter Wielen nam ondertussen de complimenten van twee uitgelaten supporters in ontvangst. Wijzend op de keeper riep één van de twee luid: "Aan hem hebben we het kampioenschap te danken, niet aan de spitsen." Ter Wielen lachend: "Daar moeten anderen maar over oordelen, ik zal dat niet van mezelf zeggen." Waarna hij erkende dat er wel een paar cruciale momenten met hem in de hoofdrol waren geweest dit seizoen, maar dat hij daarbij gewoon zijn taak deed. "Dit is het kampioenschap van ons allemaal."

 

Het ging dit seizoen voor Spakenburg om maar één ding.

 

ONS Sneek wacht nog een spannende slotwedstrijd tegen Jong FC Groningen. In plaats van zich te vrijwaren van het spelen van p/d-wedstrijden zag De Wagt concurrent Capelle tot op twee punten naderen. "We zullen er vol voor moeten gaan. Groningen zal met het echte beloftenelftal spelen, nu de eredivisie klaar is. En beloften willen altijd wat laten zien."

 

Voor Spakenburg zijn de competitiezorgen voorbij. Terwijl de springende blauwe menigte het kunstgras van ONS deed trillen met een magnitude van 4 op de schaal van Richter, wees De Wolf nog maar eens op het belang van het kampioenschap: "Voor ons, voor de club, voor het dorp. De derby met IJsselmeervogels komt na twee jaar weer terug, ook dat telt enorm." Dat het hele blauwe kamp rondliep in shirtjes met de tekst 'Keep calm, we're back' zei alles.

 

De Wolf heeft zijn klus geklaard. Zijn ploeg was inderdaad over een heel seizoen de stabielste. En dat ondanks de breed gedragen erkenning dat het voetbal kwalitatief regelmatig niet uit de verf kwam. Een kampioenschap komt niet tot stand zonder stabiliteit, veerkracht en onverzettelijkheid. Met deze eigenschappen, ooit het handelsmerk van De Wolf als voetballer, legde hij dit seizoen de basis voor het kampioenschap dat iedereen verwachtte. Maar dat er nog wel even moest komen.

 

Tekst: Jakob Kos
Foto's: Orange Pictures